Klejenie luksferów

Zwykło się mówić „ kruchy jak szkło”, żeby określić przedmioty wyjątkowo delikatnej konstrukcji. Jednak współcześni dekoratorzy wnętrz coraz częściej wykorzystują ten materiał w swoich projektach, doceniając jego dekoracyjność oraz ... trwałość – bo nowoczesne szkło z powodzeniem zastępuje konstrukcje z cegły i betonu.

Przykładem szklanych elementów stosowanych w dekorowaniu mieszkań, które w ostatnich czasach zrobiły zawrotna karierę są luksfery z litego szkła albo szklane pustaki. Wykonane z nich ścianki dzielą wnętrze domu na mniejsze pomieszczenia, pozwalając przy tym, aby światło słoneczne, swobodnie przenikało w głąb mieszkania, co jest doskonałym rozwiązaniem w przypadku np. ciemnych kuchni czy łazienek. Zależnie od przeznaczenia, wyróżnić można szklane kształtki sufitowe, posadzkowe, dekoracyjne a nawet dachowe.

Mówiąc językiem fachowym luksfer to kształtka budowlana ze szkła, służąca do wypełniania konstrukcji ściennych lub stropowych. Może być wykonana ze szkła przezroczystego lub barwionego, o powierzchni gładkiej lub wzorzystej. Charakteryzuje się znaczną przepuszczalność światła, sięgającą ponad 60%. Ścianki bądź ich elementy wykonane z luksferów łączą zatem w sobie zarówno walory estetyczne jak i praktyczne. Ze względu na kształt powierzchni czołowej wyróżnia się różne typy luksferów: kwadralit , jeśli ma kształt kwadratu, rotalit - jeśli jest okrągły. Boczne powierzchnie luksferów są prostopadłe do powierzchni czołowych. Kształtki dostępne są przeróżnych kolorach, stwarzając niezliczone możliwości aranżacyjne.

Decydując się na montaż szklanych elementów, musimy pamiętać, że musi on przebiegać w sposób szczególny i wymaga użycia specjalnych materiałów.

Jedną z najważniejszych kwestii jest dobór zaprawy klejącej, która charakteryzować się musi odpowiednią przyczepnością oraz elastycznością (sztywny klej lub zaprawa może doprowadzić do pęknięć luksferów).
Tradycyjny system montażu pustaków szklanych przypomina murowanie. Pracę rozpoczynamy od montażu listwy startowej (ceownika wykonanego z metalu lub tworzywa), która stanowi podparcie na powierzchni poziomej, oraz listwy obwodowej (ceownika wykonanego z metalu lub tworzywa) mocowanej do powierzchni pionowej. Wykonywana ściana z luksferów musi mieć 2 punkty podparcia. Listwę startową mocujemy do podłoża łącznikami mechanicznymi lub klejem montażowym, takim jak Pattex Fix Express. Kleju nie należy nanosić bezpośrednio przy krawędziach, aby uniknąć jego wypłynięcia z boków klejonych powierzchni. W przypadku zastosowania kleju montażowego, kolejne prace rozpoczynamy po 48 godzinach. Na dnie listwy startowej układamy taśmę dylatacyjną – będzie ona stanowić tzw warstwę poślizgową (ponieważ szkło i metal posiadają inną rozszerzalność termiczną). Następnie przygotowujemy do ułożenia drabinkę zbrojeniową (można ją kupić razem z luksferami) lub równolegle 2 pręty o średnicy 6 mm. Drabinkę zbrojeniową umieścić należy tak, aby nie leżała bezpośrednio na taśmie dylatacyjnej, używając do tego celu podkładek dystansowych. Następnie wypełniamy listwę startową zaprawą klejąca Ceresit CM 15 „Marble& Mosaic” lub Ceresit CM 17 „Super Flexible” w zależności od tego czy spoina ma mieć kolor biały czy szary. Na tak przygotowanym podłożu układamy pierwszą warstwę pustaków szklanych zachowując stałe odstępy między poszczególnymi elementami. W zachowaniu równych odległości oraz utrzymaniu prostej ścianki w pionie pomogą krzyżyki dystansowe. Nie wolno nam także zapominać o prawidłowym wypoziomowaniu każdej kolejnej warstwy luksferów za pomocą poziomnicy. Każdą warstwę układamy do wymaganej wysokości analogicznie jak pierwszą, pamiętając, aby zachować identyczny wzór kształtek. Po ułożeniu kolejnych uzupełniamy zaprawą klejącą pionowe spoiny pomiędzy pustakami. Przy ściankach o powierzchni do 1 m2 w zupełności wystarczy zbrojenie zastosowane w cokole. Przy większych ściankach, należy na każdej warstwie poziomej ułożyć drabinkę zbrojeniową. W przypadku ścianek dużych i wysokich wykonuje się również zbrojenie pionowe w postaci pojedynczych prętów usytuowanych na przemian od zewnętrznej i wewnętrznej strony ścianki.
 

Pamiętajmy:  

- Ścianka z pustaków szklanych nie jest elementem nośnym i z tego względu nie może być obciążana
- Zastosowane zbrojenie nie może dotykać pustaków
- Ścianka stykająca się z innymi elementami sufitem, podłogą, ścianą musi być od niej oddzielona dylatacją.
- Układamy nie więcej niż cztery warstwy kształtek dziennie
- Ścianka wewnętrzna z pustaków szklanych nie powinna być szersza niż 4 m i wyższa niż 3 m. Ścianki o większych wymiarach trzeba podzielić dylatacjami.
- Ścianka musi być zbrojona w pionie i poziomie prętami zbrojeniowymi od 6 do 8 mm lub specjalnymi drabinkami zbrojeniowymi.
- Nie wolno stosować pustaków obtłuczonych lub pękniętych, nawet gdy uszkodzenie po zaspoinowaniu będzie niewidoczne.
- Spoina między pustakami powinna mieć szerokość od 3,5 do 10 mm.
- Ścianka z pustaków powinna być spięta na wszystkich swoich krawędziach listwami obwodowymi, tradycyjnie ze stali lub aluminium, a ostatnio także z PCW lub HDF.
- Wysokość i szerokość ścianki jest związana z wymiarami pustaków oraz wymiarami elementów konstrukcyjnych listew i łączników.
- Przed rozpoczęciem pracy należy dokładnie sprawdzić, czy podłoże w którym będziemy montować ściankę jest równe i czy tworzy ze ścianą kąt prosty.