Szycie i klejenie szczelin

Może zdarzyć się (nawet w nowych budynkach), że podłoże pod wpływem różnych czynników ulegnie spękaniu. Tego zjawiska nie można lekceważyć – nie nareperowane rysy i pęknięcia bardzo często stanowią przyczynę późniejszych uszkodzeń, zwłaszcza sztywnych okładzin.

Pęknięcia mogą być konsekwencją błędów projektowych, przedwczesnych lub nadmiernych obciążeń albo niewłaściwego wykonywania robót. Ważne jest aby tą przyczynę ustalić i w konsekwencji móc stwierdzić, czy pęknięcia się ustabilizowały, czy też istnieje możliwość powstawania dalszych uszkodzeń. W drugim przypadku - kiedy np. proces osiadania budynku jeszcze się nie zakończył, albo konstrukcja budynku wciąż ulega odkształceniom mającym wpływ na stabilność podłoża - naprawa rys raczej nie przyniesie spodziewanego efektu, gdyż problem prawdopodobnie powróci. Z zasady klei się więc wyłącznie rysy stabilne, które już „nie pracują”.

Duże, wyraźne szczeliny zamyka się „siłowo”. Pęknięcia poszerza się szlifierką kątową na głębokość 1/3 – 1/2 jego grubości, zgodnie z jej przebiegiem. Jednocześnie rysę nacina się w poprzek, wykonując co ok. 15-20 cm, długie na 20 - 30 centymetrów szczeliny. Jest to szczególnie istotne w przypadku rys o znacznej szerokości, umiejscowionych w newralgicznych miejscach (np. droga transportowa). Po tych zabiegach szczelina powinna zostać dokładnie odkurzona i odpylona.

Teraz możemy przystąpić do wypełniania ubytków. Do klejenia podkładu posłużyć mogą: szpachla żywiczną Ceresit CF 39 lub żywica naprawcza Thomsit R 726.
W przypadku wyboru żywicy Ceresit CF 39 - mieszamy ją z suszonym ogniowo piaskiem kwarcowym frakcji 0,2-0,8 mm, albo -  przy grubościach powyżej 2 cm mieszanką piasku 0,2-0,8 mm i 1-1,6 mm w proporcji wagowej 1:1. Ilość dodanego piachu kwarcowego uzależniona jest od pożądanej konsystencji.  Tutaj również żywicę miesza się z piaskiem w proporcji wagowej od 1:5 do 1:8.

Rysy można też wypełniać na bazie dwuskładnikowej żywicy błyskawicznej Thomsit R 726. Żywica ta, po wymieszaniu dwóch składników, ma postać pasty i nie wymaga dodatku piasku kwarcowego.

Konsystencję masy należy dobrać tak, aby uzyskać albo szpachlę półciekłą o dużej samorozlewności (gwarantuje to dokładne wypełnienie szczeliny) albo o konsystencji gęstoplastycznej w zależności od szerokości i głębokości wypełnianych rys. Początkowo masą wypełnia się szczelinę do ½ jej głębokości, a następnie w poprzeczne nacięcia wkleja się odcinki żebrowanych prętów zbrojeniowych lub specjalnych wkładek metalowych do szycia posadzek. Następnym krokiem jest wypełnienie szczeliny do końca i dokładne zasypanie całości suszonym ogniowo piaskiem kwarcowym o uziarnieniu około 0,2-0,8 mm. Dzięki temu, naturalnie gładkiej powierzchni żywicy, nada się niezbędną do dalszych prac przyczepność. Następnego dnia, po związaniu żywicy, nadmiar piasku należy usunąć, a powierzchnię lekko przeszlifować w celu usunięcia luźnych ziaren piasku.

Niewielkie, włosowate rysy powierzchniowe, nie wymagają dodatkowego nacinania ani szycia. Wypełnia się je płynną żywicą Thomsit R 727, której cechą charakterystyczną jest niewielka lepkość, umożliwiająca penetrację nawet drobnych rys. Aby prace odniosły oczekiwany rezultat, rysę trzeba najpierw dokładnie oczyścić i odkurzyć. Żywicę wciska się w szczeliny za pomocą szpachelki. Jeśli na brzegach pęknięcia pozostanie nadmiar materiału, ściąga się go za pomocą szpachelki, a całość dokładnie zasypuje  suszonym ogniowo piaskiem kwarcowym o frakcji 0,2-0,8 mm.
Dopiero tak przygotowane podłoże stanowi dobry i wytrzymały „ podkład pod podkład”. Po dokładnym odkurzeniu go, można przystąpić do wylewania posadzki.